De multiculturele samenleving

Religie, integratie, culturele diversiteit en radicalisering. Aan de VU onderzoeken antropologen, organisatiewetenschappers, sociologen en filantropie-onderzoekers de multiculturele samenleving.

De westerse islam gaat niet alleen over integratie


De antropoloog Thijl Sunier, hoogleraar islam in Europa aan de VU, vindt dat er in het onderzoek naar de islam in onze westerse samenleving te veel gekeken wordt naar integratie van moslims en de problemen die daarbij spelen.

Moslimjongeren, stadswijken en islamitische leiders verdienen meer aandacht. “Religie kan heel goed een onderdeel zijn van een populaire verzetscultuur, dat hoort gewoon bij jongeren. Als je er met een bredere blik naar kijkt en meer verschijnselen bestudeerd, dan zal je inzicht in wat er eigenlijk gebeurt onder jongeren en religie zich verdiepen”, zegt hij in een interview op deze website.  

  • Persoonlijke pagina Thijl Sunier
  • Onderzoeksprogramma Sociale en Culturele Antropologie: Constructing human security in a globalising world
  • Interview 'Radicalisering is niet het enige'

Diversiteit en etniciteit in Nederland


Culturele diversiteit is niet meer weg te denken uit de Nederlandse samenleving. Dat besef zou volgens bijzonder hoogleraar management van diversiteit Halleh Ghorashi de grondslag moeten vormen voor een verschuiving van het denken en doen richting een nieuw Nederland, waarin diversiteit niet gezien wordt als bedreigend, maar als iets normaals.

De socioloog Peer Smets onderzoekt welke rol de etniciteit van de bewoners van Amsterdamse krachtwijken speelt in de formele en informele netwerken in hun buurt. Vanwege het multiculturele karakter van die wijken is er vaak een kloof tussen de formele buurtallianties van overheidsinstanties, bedrijfsleven en het maatschappelijk middenveld aan de ene kant en de informele contacten en relaties tussen buren en buurtgenoten (van verschillende etnische achtergronden) aan de andere kant. Om die netwerken bij elkaar te brengen, worden allerlei projecten bedacht en opgezet, maar het is nog onduidelijk wat wel werkt en wat niet.

Het geefgedrag van niet-westerse allochtonen


Niet-westerse allochtonen doneren niet alleen aan goede doelen in Nederland, maar richten zich in hun geefgedrag ook  op het land van herkomst. Gemiddeld geven Turken, Marokkanen en Antillianen even veel aan goede doelen als autochtone Nederlanders. Allochtonen van Surinaamse afkomst zijn vrijgeviger. Dat blijkt uit onderzoek van de werkgroep Filantropische Studies. 

Niet-westerse allochtonen doneren in Nederland het meest aan levensbeschouwelijke instellingen, wat ook geldt voor autochtone Nederlanders, alleen doen die dat vaker via vast donateurschap en goededoelenloterijen dan de niet-westerse allochtonen. Een groot percentage van de niet-westerse allochtonen geeft naast de giften in Nederland ook aan hun land van herkomst.

Het is opvallend dat de niet-westerse allochtonen die geven aan hun land van herkomst ook nog eens guller zijn voor goede doelen in Nederland.

  • Onderzoeksprogramma Filantropische Studies: Philanthropy and volunteering in a ‘civil society’.